Ήσουν πάντα ελεύθερος να φύγεις, ποτέ δε σε κράτησα: το αντίθετο· ήθελες, λοιπόν, να μένεις: μία, δύο, τρεις το βράδυ, τέσσερις, πέντε, λοιπόν τώρα θα φύγεις δεν αντέχεις άλλο, έτσι είναι, μου λες, τα γηρατειά, βαμπιρίζουν τη νιότη, σε θέλω λες γιατί έχεις ζήσει πράγματα, όμως καλό είναι να τα ζήσω κι εγώ από πρώτο χέρι, με κάποιον άλλον όμως όχι με εσένα, να γράψω κι άλλο μου λες, αλλά για κάποιον καλύτερο, όχι για σένα, εννοείς νομίζω για κάποιον που το αντέχει, γιατί και εσύ το αξίζεις, αλλά εσύ δεν μπορείς, τα έχεις όλα περιχαράξει και έκανες τη ζωή διαχειρίσιμη (και μπράβο) όμως κρύβεσαι πού και πού μου λες, υπάρχει ένα σημείο στο σπίτι σου που τσαλακώνεσαι και μπαίνεις και γίνεσαι πάλι μωρό και ηρεμείς, μα και μαζί θα μπορούσαμε να γίνουμε βρέφη για λίγο, να βάζουμε τα πάντα στο στόμα μας για να τα γνωρίσουμε, να χτυπάμε αλλά εύπλαστοι, πλαστικοί, να συνεχίζουμε, να διασχιζόμαστε κάθε βράδυ ο ένας από τον άλλον και κάθε πρωί να συνεχίζουμε μόνοι, δεν αντέχω, σου λέω, τη συγχώνευση: τόσο πολύ τη θέλω, φεύγεις, σε αγκαλιάζω, πάλι είμαι άυπνη, πάλι δεν νιώθω το σώμα σου, η απόσταση μεταξύ μας βοηθάει να σε νιώθω τελικά, δεν είμαι πια θολωμένη από έρωτα, πλέον σε βλέπω, σε ακούω, είσαι τελικά όντως πανέμορφος, γλυκύτατος, τρυφερός, είσαι παιδί, είσαι ακόμα παιδί, άσε με να σ' αγκαλιάσω με το είναι μου, σε ερωτεύτηκα ανελέητα και σε ευχαριστώ, αρκεί αυτή η εμπειρία, αν με ρωτήσουν θα πω ναι, ήταν αρκετό, τώρα ξέρω πώς είναι, αν με ρωτήσουν θα πω ναι σε γνωρίζω, ναι ξέρω ποιος είσαι, ναι σ' αγαπώ ακόμη και είναι εντάξει το όχι σου, όλα είναι εντάξει από εσένα, τίποτα δεν με πειράζει, παραδόθηκα ολοκληρωτικά τον Οκτώβριο του δεκαεννέα, από την πρώτη στιγμή έγινε αυτό, κι ας το κατάλαβα εκ των υστέρων, είναι φορές που ξεκινάω να γράψω για σένα και δεν χρειάζεται τελεία, τα νιάτα, μου λες, τα ρουφάνε τα γηρατειά, όμως εγώ σε ξεζούμισα, θα γράψω για τα πάντα σου, ακόμα και για το ελάχιστο βλεφάρισμά σου εγώ θα γράφω, το δέρμα πάνω στα κόκαλά σου δεν υποδηλώνει άλλο παρά την απουσία κάθε υποκείμενης σάρκας, είναι όλη εδώ, στο χαρτί μου, δε σε χρειάζομαι, έχω αυτό, σε περιέχω πια, εσένα και όλη μας την αγάπη και όλον μας τον έρωτα και όλο τους το τέλος, είμαι τεράστια πια, χωράνε όλα, θα τα αναλάβω εγώ να μην βαραίνεις, να μη φοβάσαι για τη σχέση μας, να μην τρέμεις τη μυρωδιά μου, να σου χαμογελώ και μόνο να χαίρεσαι, μα εσύ ματαιώνεσαι, καταρρακώνεσαι, φοβάσαι, τα προκάλεσα όλα αλλά εσύ δε θες να αλλάξει τίποτα, οπότε θα χάσουμε κι οι δυο, έτσι είναι, αναγκαστικά, αυτό είναι το τίμημα της ευτυχίας.
Κυριακή 26 Ιουνίου 2022
Κυριακή 12 Ιουνίου 2022
Συζυγικό
Να σμιλεύσω το πέος σου με την παλάμη μου
Να φέρω το δέρμα μου στο δέρμα σου
το χέρι μου στη μέση σου
το στόμα μου στο στόμα σου
την ανάσα σου στα πνευμόνια μου
Και τα χαμόγελά μας
που φτιάχνουμε ο ένας για τον άλλον
ας τα φέρουμε κι αυτά
στη μικρή
γλυκιά
εξωσυζυγική μας
σχέση
Δευτέρα 28 Μαρτίου 2022
Πέμπτη 17 Μαρτίου 2022
Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2022
Πέμπτη 27 Ιανουαρίου 2022
Τετάρτη 19 Ιανουαρίου 2022
Χανιά, Μάρτιος 2021
Ποια θα είμαι χωρίς ματαίωση;
Πώς θα ζήσω χωρίς σκοτάδι;
Για μια ακόμα φορά η ζωή δε μ' αγγίζει
Ξανά, η ομορφιά με χτυπάει κατάμουτρα με την απόστασή της:
δε φτάνω
Τι να σου πω για εκείνη τη φορά
που είδα το θάνατο χωρίς μεσάζοντες
Αλλοπρόσαλλη πέταξα τα δεκανίκια
(μην σε μπερδέψω, ακόμα τα χρειαζόμουν)
και αιωρούμενη κουτσή
τραβήχτηκα από το στέρνο προς τη θάλασσα
το τεράστιο κρύο με ρούφηξε κι εγώ
χωρίς καμιά αντίσταση πια
το αποδέχθηκα
Είπα:
"Αυτή είναι η μοίρα η δική μου και η πανανθρώπινη.
Η ουσία μου είναι μόνο στο φως της απουσίας της"
Άντε στο διάολο τώρα.
Γνώρισα λίγο πριν τα 30
την πιο απελπισμένη γυναίκα της ζωής μου
Μανιωδώς κάθε Κυριακή απόγευμα
έψαχνε τα χρησιμοποιημένα τους προφυλακτικά
λίγο πριν κατεβάσει τα σκουπίδια
Μου έλεγε:
"πώς να τους αφήσω να πεθάνουνε;"
Κοιτούσε το σπέρμα
με μάτια πενθούσας σε νεκροταφείο
με μάτια ανθρώπου που κάποτε του δόθηκε η ευκαιρία να ζήσει
κι εκείνος δε θυμάται πλέον ούτε την αίσθηση
ούτε και αν τα κατάφερε καθόλου