Πάλι καλά που πρόλαβα να ερωτευτώ δυο-τρεις φορές πριν γιατρευτώ από την τύφλωση της νιότης. Ευτυχώς έμαθα περί τίνος πρόκειται και αν με ρωτήσει κανείς ξέρω να αποδώσω περιληπτικά τη σύμπνοια ψυχής και σώματος. Αυτή πια έδωσε τη θέση της σε μία διαρκή, διακριτική, γκρίνια.
Το σώμα ενίσταται:
Μα! η άνοιξη.
Μα! η θάλασσα.
Μα! τα ψηλά μελαχρινά αγόρια και τα λευκό τους δέρμα.
Η ψυχή όμως πια γεύτηκε:
Γεύτηκε τον πρωινό καφέ,
τα χωράφια ρύζι,
το ζεστό και τον κρύο αέρα να την χτυπά στο πρόσωπο.
Γεύτηκε ακόμα:
Τον περίπατο τον ραμμένο στο δικό της ρυθμό,
τις αναλογικές της συνήθειες και
τη βελόνα του πικάπ να ξανασμίγει με εκείνον τον Van Morisson που αποχωρίστηκε χθες βράδυ
Πώς να την αδικήσω την ψυχή;
Δεν δύναμαι.
Την παίρνω έξω λοιπόν μαζί μου στα καφέ,
στα βουνά,
σε άλλες ηπείρους.
Της διαβάζω, την εξιτάρω,
είναι απαιτητική αυτή η ψυχή
Το ξέρει πια,
το ξέρει ότι μόνο τώρα ζει,
το έχει καταλάβει
και
έχει χάσει τα λογικά της
