Μιλήσαμε μετά από χρόνια για νέους servers, proxy και χρονικούς περιορισμούς 

Στάθηκα απέναντί σου και δεν ένιωσα απολύτως

τίποτα

για ό, τι συνέβη

Με κατέκλυσε τότε μια απέραντη θλίψη

για την απώλεια της απώλειας σου

και την απώλεια του συναισθήματος για 'σένα

Πόσο φοβάμαι

Όταν δεν νιώθω τίποτα

Μπορείς να με σβήσεις

από κάθε ύπαρξη

σε κάθε μορφή μου

αλλά το ξέρεις:

αν σε μια άτυχη στιγμή

βρεθούν κάμποσα δευτερόλεπτα

- ίσως και μόλις δέκα - 

κενού ή παύσης στη ζωή σου

θα σκεφτείς εμένα

εμένα

αλλά κυρίως

ό, τι εγώ συμβολίζω

Επαλήθευση πρόβλεψης

Σε βλέπω μετά από σχεδόν ένα χρόνο

Μαστουρωμένος σίγουρα

Μεθάμε

Δεν υπάρχει πια δίοδος επικοινωνίας μαζί σου

Κάθε στιγμή είσαι όλο και πιο χαμένος

αποδεικνύοντας ολοκάθαρα αυτό που μου ανέφερες

τη μέρα που λαχανιάζαμε

ανεβαίνοντας αντικανονικά την Ιπποκράτους

Ότι μου αξίζει και εμένα αγάπη

και ότι σίγουρα δε θα τη βρω σε εσένα

και ότι σίγουρα δε θα βρω εσένα 

Με το σύνηθες βαριεστημένο βλέμμα σου

Βγάζεις τα γυαλιά σου και κοιτάζεις χαμηλά

Τα καθαρίζεις αργά και πλατιγιάζεις το στόμα σου

σε έναν υποτιμητικό ήχο

Τα καθαρίζεις και

με μια λεπτή κίνηση, τα σπας στη μέση

Σα μαχαίρι και πιρούνι

Σαν όλα αυτά να ήταν κανονικά στο πρόγραμμα

Με τεμαχίζεις

με ρίχνεις στο πιάτο σου και

με καταπίνεις αφηρημένος αμάσητη

την ώρα που δουλεύεις

Τα κομμάτια μου ανοίγουν όσο περνάει η ώρα

απλώνουν

μπλαβιάζουν

μυρίζουν

ρήματα χωρίς νόημα πλέον

αφού επιτέλους βρίσκω το δρόμο 

προς το στόμα σου

Εγώ, η μεγαλομανής

 Υποσχέθηκα να μη σε κατονομάσω

Όμως, μέσα στην ανάγκη

Έγραψα το όνομα σου το μικρό

Σε διάφορα τεφτέρια

Με διάφορα υποκοριστικά

Πάντα με το δεδομένο παραλήρημα, 

ότι μια μέρα κάποιος θα τα βρει

και θα σου καταστρέψω τη ζωή.

Λες και δε χάθηκαν ούτως ή άλλως όλα

Με το ράγισμα της ψευδαίσθησης

Με τα δικά μου λόγια (δεν)

"Περιμετρικά της αγωνίας εκτείνεται το επιτρεπτό"

διάβασα στο βιβλίο της Κάλφα

"Μέσα στην αγωνία ρε Δώρα μου τι υπάρχει;"

με ρώτησε ένας φίλος

όταν του έστειλα τον στίχο της

Και έμεινα να κοιτάζω

μια το SMS του

μια το ποίημα της

αποβλακωμένη εντελώς

να μην έχω τίποτα να σας πω 

και να λέω τα λόγια εκείνων

επέτρεψα στον εαυτό μου να ξαποστάσει για λίγο

στο επιτρεπτό

Ποδήλατο

 Κοίταξα τη γάμπα σου

εξοργισμένη να σπρώχνει το πετάλι

τρελαμένη να τρέχει πιο πέρα από 'μένα

να προσπαθεί μανιωδώς να με πετάξει απ' τη ζωή σου

λες και δεν ήμουν εγώ μέρος της

λες και δεν σε έσωσε η ύπαρξη μου

ένα κάρο φορές

από τον θάνατο

Θανατολαγνεία

Έφτασα στην πηγή
και νερό δεν ήπια.

Ίσως να στέρεψε χρόνια τώρα η πηγή
ίσως κι εγώ να μη γνωρίζω τα μονοπάτια
σε δύσβατες τέτοιες περιοχές όπως κι αυτή

Ίσως απλά να μην ήθελα ποτέ να ξεδιψάσω
παρά να στέκω μετέωρη
η γλώσσα μου απλωμένη

Στραγγισμένη και ιδρωμένη

Με τη δικαιολογία της μη προσφοράς
να περιμένω να πεθάνω
αφού ο θάνατος
είναι το μόνο που τελικά θα με γλιτώσει
από την ολόδική μου απελπισία

Είσαι κοντός τελικά
Αλλά είσαι ψηλός
Είσαι χίλια πρόσωπα
Όλοι σας σχεδόν
αφήσατε λίγα από τα μαλλιά σας
στο κεφάλι εκείνου του κρεβατιού
- Λέω σχεδόν
γιατί υπήρξαν και φαλακροί -
Είσαι κάθε πτυχή
της ναρκισσιστικής μου αναδίπλωσης

Στατιστικά μιλώντας
Κάποιος από αυτούς θα είναι
ξάδερφός μου
Το χάνω πάλι
Αλλά είμαι, δυστυχώς, υγιέστατη
Καμιά δικαιολογία
Παραληρώ
Τελειώνω

Είμαι στο Schiphol με 39 πυρετό

Είσαι απέναντι και
οι πατούσες σου φλερτάρουν
Φλερτάρουν με το βιβλίο σου,
με τα παπούτσια σου,
η μία με την άλλη
και άσχετα αν το ξέρεις ή όχι
φλερτάρουν και μαζί μου

Μέσα στις παραισθήσεις της υπερθέρμανσης
Φαντασιώνομαι να ξαπλώνω κάτω από το κάθισμα σου
και να εφαρμόζω τις δικές μου στις δικές σου

Έχω την παράξενη ευφορία
που σε πιάνει στο ζενίθ του πυρετού

Κρύβεις τα πατουσάκια
Στα κακόγουστα σανδάλια σου
Τελειώνει η παράσταση
Κι εγώ
Αιθεροβατώ βαριά
προς την πύλη