Είμαι στο Schiphol με 39 πυρετό

Είσαι απέναντι και
οι πατούσες σου φλερτάρουν
Φλερτάρουν με το βιβλίο σου,
με τα παπούτσια σου,
η μία με την άλλη
και άσχετα αν το ξέρεις ή όχι
φλερτάρουν και μαζί μου

Μέσα στις παραισθήσεις της υπερθέρμανσης
Φαντασιώνομαι να ξαπλώνω κάτω από το κάθισμα σου
και να εφαρμόζω τις δικές μου στις δικές σου

Έχω την παράξενη ευφορία
που σε πιάνει στο ζενίθ του πυρετού

Κρύβεις τα πατουσάκια
Στα κακόγουστα σανδάλια σου
Τελειώνει η παράσταση
Κι εγώ
Αιθεροβατώ βαριά
προς την πύλη

Μέσα στο χάος της μετάβασης

από το πανεπιστήμιο στην πραγματικότητα

μέσα σ' αυτή τη δεύτερη εφηβεία

το απαλό σου δέρμα,

τα σγουρά μαλλιά σου,

τα μαγουλάκια σου όταν έκανες

γαργάρες με Λίστεριν,

η μυρωδία σου,

ο έρωτάς σου

όλα

με κράτησαν ζωντανή

Ακραία Αμήχανη Γυναίκα

Βίλυ,

σχεδόν δυο χρόνια μαζί σου,
υιοθέτησα κάτι από τη γοητευτική σου αμηχανία

Σήμερα,
σε μια προσπάθεια για φλερτ,
αναρωτήθηκα
αν μόνο επάνω σου
έδειχνε τόσο μαγική
αυτή η συστολή
κι εγώ έχω γίνει

μετά από εσένα

απλά περίεργη

Απειλές, αλλά πραγματωμένες

Θα κάνω το ένα πράγμα
Που δε θέλεις να κάνω
Και μετά θα πω ψέματα
Ότι τίποτα δε συνέβη

Δεν έχεις ιδέα
πόσο αδυνατούσα να παραδεχθώ το τερατώδες μου, αλλά να το:
Ξέρω να καταβροχθίζω
Αυτή είναι η υπερδύναμή μου


Μάνα, τ' ακούς;
Το παιδί σου έγινε αυτό που πάντα φοβόσουν
Έγινε χοντρό


Θα φάω τα πάντα
Και το πιο μικρό, γλυκό συναίσθημα
Που μπορεί καταλάθος να σου έχει περισσέψει
Μέχρι όλα να μυρίσουν από τη βοθρίλα της ανάσας μου
Και εσύ να μη θυμάσαι
Τι στην ευχή είναι έστω εντάξει σε εμένα
Ή στην ύπαρξη σου γενικότερα


Παρ'όλ'αυτά με λατρεύεις
Γελάω
Σχεδόν λατρεύεις την αρρώστια μου
Ψάχνεις την υποτίμηση μου:
επιτέλους, κάποιος σου φέρεται όπως έχεις ανάγκη

Έτσι μπορείς να ρουφάς κι εσύ από εμένα
Τι άλλο
πέρα από το πόσο απελπισμένα τρελή είμαι
Σου αποδίδει μια κάποια σημασία η όλη κατάσταση
αφού κάπου μέσα στο παράλογο μου
Εσύ, ο σωτήρας μου,
Στέκεσαι
Πιο τρελός και από μένα την ίδια

Πιο τρελός, αφού ξέρεις ότι δεν έχω τρίχες
αλλά βελόνες
κι επιμένεις να με αγκαλιάζεις αποπνηκτικά

Δεν έχω χείλη,
αλλά ξυράφια
Κάθε φορά που μπαίνεις μέσα μου
Δε γουστάρεις εμένα
Αλλά την αδρεναλίνη της παράνοιας,
της πιθανότητας να πάψεις,
να χάσεις ό, τι σου έχει απομείνει

Δεν είναι και πολλά αλλά
έχω μια υπέροχη ικανότητα να τα διογκώνω
Μόνο για να τα εκμηδενίσω βίαια και πανεύκολα ξανά


Το ξέρεις, και το ξέρω κι εγώ:

Δε σε τρελαίνει το άτομο μου καθ'αυτό
Αλλά το πόσο υπέροχος πρέπει να είσαι
Για να κατάφερε κάποια σαν εμένα
Να συγκεντρωθεί επάνω σου
Για παραπάνω από πέντε λεπτά

Σκέφτομαι ξανά και ξανά

Να μου κλείνεις το μάτι χαριτωμένα ένα βράδυ

Λογικά έχεις τικ

Ή 

Όπως κι εγώ

νιώθεις άβολα όταν αρέσεις

Ψηλά, μελαχρινά αγόρια

εσείς, γύρω στα τριάντα,

μου έχετε πάρει τα μυαλά

Αλλά έχετε

ή κρισάρα

ή γκόμενα

Ευτυχώς, πάντως, 

καμιά διάθεση να με σώσετε

Για τη διψασμένη ξανθιά στο Καφεκοπτείο

Με ρωτάς γιατί διψάω τόσο πολύ
Αλλά για να σου εξηγήσω θα χρειαστούμε:
Τρεις ώρες,
διευκόλυνση ψυχοθεραπευτή,
διαιτητή για τα παράπονα,
μεταφραστή για τα αλλόγλωσσα βρισίδια,
τη μάνα μου τουλάχιστον τέσσερις περιφέρειες μακριά
και ηρεμιστικά για να αποφευχθεί το έγκλημα


Θα σου αποκαλύψω ότι διψάω γιατί θέλω να σε βλέπω

                                 (με ψιλή φωνή: )

"Στην πραγματικότητα ποτίζω τα φυτά σας έξω"
Τρεις μήνες μετά θα ψάχνεστε πώς και μαράθηκαν

Εν τέλει δε θα φταίω εγώ
Αλλά και πάλι νιώθω τύψεις
Είμαι βασικά ακραία ενοχική,
καλύτερα να ψαχτώ

Καλύτερα να ψαχτώ
και να μη σας φλερτάρω
γιατί
πέος στο πέος
Ξέχασα τελικά γιατί διψούσα

και τσάμπα τους φωνάξαμε τους τόσους ειδικούς

Τόσα βρώμικα δάχτυλα μετά
Κι όμως
Το μέσα μου παραμένει ανοιχτό
και ακραία φιλόξενο
Έτοιμο να δεχθεί την επόμενη συμβολή
Μόνο για να διαπιστώσει ξανά την αληθινή του έλλειψη
Την ώρα που προσφέρει τον ιδρώτα της απελπισίας του


Στην πραγματικότητα
έχει καταδικάσει τον εαυτό του
σε ανεπανόρθωτη πικρία

Ενηλικίωση

Πάνε εφτά χρόνια
Από την τελευταία φορά που την είδες

Το μικρό κορίτσι
Μεγάλωσε

Της αρέσουν τα μούσια σου - Πότε έγινα γυναίκα;
Βλέπει τα μάτια σου - σχεδόν δεν είχα προσέξει ότι είχες!
Ξαναπαίζει νοητικά
Κάθε κατά λάθος σωματική σας επαφή
Κάθε στιγμή που διαννοήθηκε να σου πει
Ότι γελάει επειδή είσαι ένας γλύκας
Κάθε μελλοντική φορά που θα αυνανιστεί
Στη σκέψη της πιθανότητας της παρουσίας σου


Πώς όμως να σε προσεγγίσω;

Εσύ δε βλέπεις τι μεσολάβησε
(έζησα μια ολόκληρη ζωή)
Κι εγώ θυμάμαι αυτό
Που για πάντα χάθηκε
(τα 24 σου)

Το αλκοόλ διαδέχεται τον καφέ

Το σεξ το αλκοόλ

Το φαγητό το σεξ

Το φαγητό το φαγητό

Το Φαγητό, Το Φαγητό, Το Φαγητό

Πάντα αργώ

Είμαι ακόμα στο δρόμο όταν τελειώνουν τα πράγματα

Παίρνω τηλέφωνο να ενημερώσω ότι έρχομαι

Και όταν καταφέρνω να φτάσω

Έχουμε ήδη το μνημόσυνο

Τι να κάνω κι εγώ, πιάνω μια καρέκλα και τον κλαίω

Το μόνο αλκοολούχο που δε θεωρώ κατάχρηση

Είναι το κονιάκ

Μέσα στο γελοίο των εκδραματίσεών μου

Η στιγμή που θα σηκώσω το χέρι

Και θα παραγγείλω αυτό το άθλιο ποτό

Είναι μια αναγνώριση της κατάστασής μου

Ακόμα και αν,
όταν το πίνω,

Φλερτάρω πάλι με τη σερβιτόρα

Ηλίθια

Είμαι