Γινόμουν και είμαι

Γιώργο,

μοιάζουμε πιο πολύ από όσο είχα ποτέ φανταστεί. Χρόνια τώρα αναρωτιέμαι πώς και σε αγάπησα τόσο απύθμενα. Είχα καταλήξει να το αποδίδω σε ένα κράμα εφηβείας και έλλειψης αυτοεκτίμησης. Μήπως ήμουν όμως πιο σοφή;

Μάλλον το ήξερα πάντα ότι θα καταλήξω σαν κι εσένα. Ήθελα να σ'αγκαλιάσω - ολικά εννοώ. Τώρα θέλω να αγκαλιάσω εμένα. Τόσο απαίσια ένιωθες άραγε;

Είμαι ένας νάρκισσος, Ντόριαν.

Νόμιζα ήταν μια μέθοδος να μην πεθάνω από τον πόνο. Τελικά σε πένθησα. Και νόμιζα ότι απλά πέρασε. Όπως περνάει ένα κρύωμα, έτσι κι εγώ θα ανάρρωνα από τον εαυτό μου . Προφανώς και όμως εκπλήρωσα την τάση μου. Νάρκισσος λοιπόν, μέχρι το κόκκαλο. Θέλω, θέλω να σχετιστώ. Μα είμαι κλεισμένη σε ένα τοσοδούλι δωμάτιο με καθρέφτες. Μέχρι και στο πάτωμα. Πώς καταφέρνω να χωράω τόση απαισιότητα;

Κι όμως: όλη αυτή η εμμονή μου να αγαπηθούμε Γιώργο τώρα μοιάζει μια απόπειρα να με φροντίσω.


Καλά, μπορεί και απλά να έχω αρχίσει να τρελαίνομαι. 

Δεν μπορώ
Παρά να γελάσω με την τροπή που έχει πάρει ο βίος μου.
Είμαι στη φάση άρνησης ή απέραντης αποδοχής;

Γελάω. Είναι τρομερό, γελάω.

Μωρέ Δωρούλα, δε θα μάθεις ποτέ;

Κανείς, κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει


Μετά από χρόνια
Είμαι πάλι παράλυτη στο κρεβάτι
Κάθε κίνηση και κάθε απουσία της
πονάει

Εϊμαι ακίνητη
Έχει υπερβολικό φως
και μου τελειώνει ο αέρας

"Ένας, κανένας και εκατό χιλιάδες"

Φάε! Φάε! Φάε!

Ο κόσμος σου καταρρέει
Και εσύ χτίζεις θεμέλια με ψωμάκια και τυράκια

Οι άλλοι απορούν -
Εκείνη τη μια φορά που έγινα μπλε και σχεδόν πνίγηκα
από τις σκόνες του κουραμπιέ
Σε μια προσπάθεια να μην με τσακώσει η μάνα μου

Πώς να δεις τον άλλον
παρά μόνο μέ ένα βλέμμα δυσπιστίας
για τα γελοία πράγματα που κάνει
πιο μόνο από ποτέ στην ανθρώπινη ύπαρξή του


Φρίκη. Αυτή η άλυτη μοναξιά μου προκαλεί φρίκη.
Κι η περιστασιακή άγνοια της τρόμο
Πώς με τόση σιγουριά σου υπέδειξα πώς να είσαι;
Υποφέρω με ό, τι βλέπεις και μου προκαλεί αναγούλα

Ορίστε, το είπα!

Δεν ξέρω πώς να είμαι με άλλους
Δεν ξέρω πώς (να) είμαι μαζί μου
Δεν ξέρω πόσοι άνθρωποι είμαι
Κι αν έστω ένας απ'αυτούς υπάρχει πράγματι

Did I ever see you?
Was I ever able? 

Ξύπνησα

Έχω νιώσει σαν χιλιάδες λωρίδες γκοφρέ χαρτί
Που τις μπλέκει ο άνεμος
και τις γλείφουν γάτες με την τραχιά τους γλώσσα

Έχω υπάρξει και τεράστια, λεία, χωρίς ρωγμές
Ένα πυκνό σύννεφο, ικανό να αγκαλιστεί

Ξύπνησα
Μέχρι να ξαναλιποθυμήσω πάλι
Με τη ζωή να δραπετεύει ως κάθε μορφής απέκκρισης από το σώμα μου

"Funerals were held all over the city"

Η πόλη των φοιτητικών μου χρόνων είναι τώρα ένα τεράστιο νεκροταφείο.

Πηγαίνω πού και πού και περπατώ με περίσσεια προσοχή μη και πατήσω τα κορμία, στοιβαγμένα, τόσα πολλά είναι. Άλλες φορές τα σηκώνω βέβαια, άλλα μέσα στα αίματα, άλλα μωβ και μπλαβιασμένα και τα κουνάω να κάνουν διάφορα πράγματα: να μου πουν χρόνια πολλά στις 28 Απρίλη, να περπατάνε στα τετράγωνα μικρά πλακάκια έξω από τη Γειτονιά, να μου κρατάνε παρέα γενικώς. Κολλάω τα χείλη τους με σελοτέιπ πολύ ψηλά, λες και γελούσαμε τόσο πολύ όταν ζούσαμε. Ηλίθια.

Τεράστιο, τεράστιο νεκροταφείο και βρωμάει πεθαμενίλα, όπως το εργαστήριο ανατομίας ποντικού στο πρώτο έτος.

Είμαι πράγματι νεκρή.

Το καινούριο πράμα

Ευτυχώς δε χρειάζεται να φωνάζουμε ο ένας στον άλλον
Προς Θεού· όχι διαπληκτισμοί.

Μπορούμε απλά να λέμε πόσο φταίξαμε
όταν εννοείς πόσο γαμημένα κατεστραμμένη είμαι

Κι εγώ να λέω ότι σε καταλαβαίνω
Και να σε αφήνω να βυθίζεσαι εκ νέου
Στην πυρηνική - ενίοτε και εκτεταμένη -  σου αίρεση

Αν αναρωτιέστε πώς νιώθεις όταν κλαις συνεχώς
Είναι πολύ κουραστικό
Πρήζεσαι κάτω από τα μάτια και δε βλέπεις καλά
Και το να στρέψεις το βλέμμα δεξιά/αριστερά
Είναι ολόκληρο πρότζεκτ από μόνο του

Καίει και το πρόσωπό σου σα να'χεις δεκατάκια
Και μια νάυλον υφή σε σφίγγει κάτω από την αριστερή κλείδα

Μετά ξεχνάς γιατί ξεκίνησες να κλαις πάλι
Καταλήγεις με τύψεις ακόμα και για την τροπή που έχει πάρει
το συγγραφικό σου ύφος
Έχεις και τις ορδές αναγνωστών να ικανοποιήσεις
Όλες επικριτικά αναμένουν λογικά
Λες και έχασαν τα άπαντα Καβάφη
ανάμεσα στα μαξιλάρια του καναπέ.


Γιατρέ μου,  τι έχω τέλος πάντων;
Μανιοκατάθλιψη ή απλά παλμό; 

Τι από όλα συνέβη πράγματι;

Έρχομαι ξανά και ξανά σε εκείνη τη μέρα στο στούντιο
Κοίταξες προς το φως και χάθηκε η κόρη του ματιού σου

Έμεινε η απόχρωση της μούχλας που πιάνει ο πάτος του πολυκαιρισμένου κάστανου


Αυτά έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι το παρελθόν αλλάζει:

ήμαρτον αυτός ο ψυχολόγος μου

Να μην έχουμε ούτε από μια ανάμνηση να πιαστούμε

Εκεί, με το ζόρι πρόοδος

Ευτυχώς
Που γίνεσαι εσύ
Ότι ήταν προγραμματισμένο να κάνω


Στο μεταξύ εγώ με τεράστια ευκολία
Ξαναφαντασιώνομαι να ανοίγω τον εαυτό μου
Με ανάποδη ιατροδικαστική τομή
Χωρίς καθόλου πόνο

Με την ευχαρίστηση όμως μιας κάποιας
ελάττωσης της πίεσης που νιώθει το δέρμα μου
σα να έχω φουσκώσει με νερό



Update: Μας τα χάλασες τελικά