Ξύπνησα

Έχω νιώσει σαν χιλιάδες λωρίδες γκοφρέ χαρτί
Που τις μπλέκει ο άνεμος
και τις γλείφουν γάτες με την τραχιά τους γλώσσα

Έχω υπάρξει και τεράστια, λεία, χωρίς ρωγμές
Ένα πυκνό σύννεφο, ικανό να αγκαλιστεί

Ξύπνησα
Μέχρι να ξαναλιποθυμήσω πάλι
Με τη ζωή να δραπετεύει ως κάθε μορφής απέκκρισης από το σώμα μου

"Funerals were held all over the city"

Η πόλη των φοιτητικών μου χρόνων είναι τώρα ένα τεράστιο νεκροταφείο.

Πηγαίνω πού και πού και περπατώ με περίσσεια προσοχή μη και πατήσω τα κορμία, στοιβαγμένα, τόσα πολλά είναι. Άλλες φορές τα σηκώνω βέβαια, άλλα μέσα στα αίματα, άλλα μωβ και μπλαβιασμένα και τα κουνάω να κάνουν διάφορα πράγματα: να μου πουν χρόνια πολλά στις 28 Απρίλη, να περπατάνε στα τετράγωνα μικρά πλακάκια έξω από τη Γειτονιά, να μου κρατάνε παρέα γενικώς. Κολλάω τα χείλη τους με σελοτέιπ πολύ ψηλά, λες και γελούσαμε τόσο πολύ όταν ζούσαμε. Ηλίθια.

Τεράστιο, τεράστιο νεκροταφείο και βρωμάει πεθαμενίλα, όπως το εργαστήριο ανατομίας ποντικού στο πρώτο έτος.

Είμαι πράγματι νεκρή.

Το καινούριο πράμα

Ευτυχώς δε χρειάζεται να φωνάζουμε ο ένας στον άλλον
Προς Θεού· όχι διαπληκτισμοί.

Μπορούμε απλά να λέμε πόσο φταίξαμε
όταν εννοείς πόσο γαμημένα κατεστραμμένη είμαι

Κι εγώ να λέω ότι σε καταλαβαίνω
Και να σε αφήνω να βυθίζεσαι εκ νέου
Στην πυρηνική - ενίοτε και εκτεταμένη -  σου αίρεση

Αν αναρωτιέστε πώς νιώθεις όταν κλαις συνεχώς
Είναι πολύ κουραστικό
Πρήζεσαι κάτω από τα μάτια και δε βλέπεις καλά
Και το να στρέψεις το βλέμμα δεξιά/αριστερά
Είναι ολόκληρο πρότζεκτ από μόνο του

Καίει και το πρόσωπό σου σα να'χεις δεκατάκια
Και μια νάυλον υφή σε σφίγγει κάτω από την αριστερή κλείδα

Μετά ξεχνάς γιατί ξεκίνησες να κλαις πάλι
Καταλήγεις με τύψεις ακόμα και για την τροπή που έχει πάρει
το συγγραφικό σου ύφος
Έχεις και τις ορδές αναγνωστών να ικανοποιήσεις
Όλες επικριτικά αναμένουν λογικά
Λες και έχασαν τα άπαντα Καβάφη
ανάμεσα στα μαξιλάρια του καναπέ.


Γιατρέ μου,  τι έχω τέλος πάντων;
Μανιοκατάθλιψη ή απλά παλμό; 

Τι από όλα συνέβη πράγματι;

Έρχομαι ξανά και ξανά σε εκείνη τη μέρα στο στούντιο
Κοίταξες προς το φως και χάθηκε η κόρη του ματιού σου

Έμεινε η απόχρωση της μούχλας που πιάνει ο πάτος του πολυκαιρισμένου κάστανου


Αυτά έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι το παρελθόν αλλάζει:

ήμαρτον αυτός ο ψυχολόγος μου

Να μην έχουμε ούτε από μια ανάμνηση να πιαστούμε

Εκεί, με το ζόρι πρόοδος

Ευτυχώς
Που γίνεσαι εσύ
Ότι ήταν προγραμματισμένο να κάνω


Στο μεταξύ εγώ με τεράστια ευκολία
Ξαναφαντασιώνομαι να ανοίγω τον εαυτό μου
Με ανάποδη ιατροδικαστική τομή
Χωρίς καθόλου πόνο

Με την ευχαρίστηση όμως μιας κάποιας
ελάττωσης της πίεσης που νιώθει το δέρμα μου
σα να έχω φουσκώσει με νερό



Update: Μας τα χάλασες τελικά

Λέξεις για πράγματα

Δε θυμάμαι καν πώς ήταν να με συνεπαίρνεις.
Παράξενο, όλα αυτά συνέβησαν σε εμένα.
Τώρα έχουν ονόματα και σύμβολα-
έμοιαζες στα ναρκισσιστικά στοιχεία που συνήθισα
Τώρα όλα βγάζουν νόημα και είναι σε λέξεις-
Χρειαζόμουν κάποιον να βλέπει τα ελαττώματά μου

Τώρα μπορώ να πω στον κάθε περαστικό για τη σχέση μας.
Με πατούσες κάτω γιατί αυτό ήξερα και αυτό ζητούσα

Τώρα τίποτα δεν είναι μαγεία, καταστροφικές θύελλες,
το μόνο που με έκανε να νιώθω καυλωμένη, ζωντανή.
Τώρα είσαι κι εσύ ένα κομμάτι προς συζήτηση
στην ιστορία της αυτοκαταστροφής μου

Μπορείς να περιγραφείς τώρα
Και πάλι καλά να λέω

Έγινα μια μίζερη - τώρα και ψυχαναλυμένη

Άμορφο

Τι είναι αυτό που με ενοχλεί πάλι;
Μου τελείωσε και ο αντιπερισπασμός για σήμερα
Μήπως πεινάω;
Τι από όλα αυτά θα με γεμίσει άραγε
Το βρήκα – τσουρέκι στην τοστιέρα με σοκολάτα
(Γαλαξίας, κλεμμένη από τους συγκατοίκους που έφυγαν για γιορτές)

ΟΚ, δε βοήθησε.
Μου θύμισε εκείνο το κοριτσάκι όμως
Με τα υποχρεωτικά κοτλέ παντελόνια (που μισούσε,
γιατί την έκαναν ακόμη πιο παχουλό στόχο)
Και εκείνο το βελουτέ πουλόβερ: κρεμ με φούξια στα μανίκια
στη φωτογραφία της τάξης
Θλίψη

Νομίζω δεν υπάρχει εκείνο το σημείο
για ανθρώπους σαν κι εμένα
που μένει απλά να το βρω
και να σταματήσω να νιώθω αυτή την άμορφη μπάλα
Που ταυτόχρονα με κάνει να πεινάω και να νιώθω φουσκωμένη
Κλαίω κάθε μέρα και περιμένω να βγει
Λες και είναι τριχόμπαλα κι εγώ είμαι το γατί μου
Απελπισία

Πιστεύω ότι είναι μια κατάσταση μόνιμη
Θα υποφέρω - θα αποσπώμαι προσωρινά
Μέχρι να πεθάνω
Παρέα με την άμορφη μάζα

Θα το παραδεχθώ:
Καταφέραμε να δώσουμε σχήμα πού και πού με τον “ειδικό”

Ε, και;
Τι παραπάνω κάναμε πέρα από λίγη παροδική τέχνη;

Πήρα ό, τι υπήρχε να πάρω
Όχι ναρκωτικά δηλαδή
Αλλά έκανα τα πάντα ναρκωτικά

Κι έξυνα το κεφάλι μου με αξιοσημείωτη μανία
Και όταν το δέρμα έφυγε, ευτυχώς πριν μουδιάσουν τα δάχτυλα,
θυμήθηκα το σκερπάνι που μου άρεσε να παίζω μικρή
Πήρα τη λαβή του,
γεμάτη σκλήθρες πλέον,
να φτάσω πιο βαθιά

Έτσι ψηλάφησα για πρώτη φορά
Το κρανίο μου
Ώσπου φάνηκε κι αυτό τελικά
Το περιμένεις άσπρο αλλά
έχει αυτό το κίτρινο του νοσοκομείου

Έστριβα το δάχτυλο διερευνητικά, δεξιά - αριστερά
Μέχρι που άνοιξε τόσο το κεφάλι μου που ένιωθα να με χτυπάει ο αέρας σε κάτι σαπισμένο

Τώρα έχω άλλη τεχνική:
Κάνω μικρούλες τρύπες με πευκοβελόνες,
σκόρπιες πυκνά, υπομονετικές,
άκρως αισθητικές
Όταν φύγει και το κρανίο από τη μέση
Και πιπιλήσω με τον ουρανίσκο μου το κρέας
Θα σας ξαναγράψω 

29-08-2018

Γιώργο

Ω θεέ μου.  Έγραψα το όνομά σου για πρώτη φορά.
Ξεκινάω να γράφω αυτές τις γραμμές και ξέρω
ότι δε θα είναι σαν όλα τα άλλα "ποιήματα" μου.
Που τα γράφω με μιαν ανάσα,
αναγκαστικά, γιατί είναι η τελευταία που μου'μεινε

Δεν είμαι πια θυμωμένη
Είναι υπέροχο
Δεν είμαι πια θυμωμένη

Δεν είσαι πια ο Ντόριαν ή
"Εκείνος" ή
"Εσύ" ή
Φαύλος ή
Ψεύτης.
Είσαι ο Γιώργος, που το γάμα υπάρχει κεφαλαίο
αναγκαστικά, χάριν της Ελληνικής,
και όχι για κάποιο μυστήριο λόγο

Είσαι ο Γιώργος, που ερωτεύτηκα όπως μπορούσα
και που απόψε μπορώ να χωρέσω μέσα μου,
παρέα με τις άλλες εμπειρίες,
και να πέσω για ύπνο.