Τι να σου πω για εκείνη τη φορά
που είδα το θάνατο χωρίς μεσάζοντες
Αλλοπρόσαλλη πέταξα τα δεκανίκια
(μην σε μπερδέψω, ακόμα τα χρειαζόμουν)
και αιωρούμενη κουτσή
τραβήχτηκα από το στέρνο προς τη θάλασσα
το τεράστιο κρύο με ρούφηξε κι εγώ
χωρίς καμιά αντίσταση πια
το αποδέχθηκα
Είπα:
"Αυτή είναι η μοίρα η δική μου και η πανανθρώπινη.
Η ουσία μου είναι μόνο στο φως της απουσίας της"
Άντε στο διάολο τώρα.
Γνώρισα λίγο πριν τα 30
την πιο απελπισμένη γυναίκα της ζωής μου
Μανιωδώς κάθε Κυριακή απόγευμα
έψαχνε τα χρησιμοποιημένα τους προφυλακτικά
λίγο πριν κατεβάσει τα σκουπίδια
Μου έλεγε:
"πώς να τους αφήσω να πεθάνουνε;"
Κοιτούσε το σπέρμα
με μάτια πενθούσας σε νεκροταφείο
με μάτια ανθρώπου που κάποτε του δόθηκε η ευκαιρία να ζήσει
κι εκείνος δε θυμάται πλέον ούτε την αίσθηση
ούτε και αν τα κατάφερε καθόλου
