Το τίμημα της φαντασίωσης

η συνεχής ασυμφωνία της με την πραγματικότητα

Ηρεμία 

Η φαρδιά λεκάνη σου 

Μέσα από το γκρι σου τζιν

Μια μέρα στο γραφείο σου

Ηρεμία

Οι μέρες μαζί σου

που δεν διανοούμουν 

ότι θα μπορούσα να θελήσω 

να βρίσκομαι οπουδήποτε αλλού

αξία

αταξία

αυταξία

και άλλες έννοιες που ετεροκαθορίζω μια ζωή

απουσία ιδιαίτερου εσωτερικού σημείου αναφοράς

μη και κουνηθεί τίποτα 

έστω και κατά τρία χιλιοστά

τη βάψαμε

σήμερα

από όλες τις μέρες, σήμερα

που όλα με ενοχλούν

αλλά λίγο

και ο καθένας με αφήνει μόνη

αλλά για λίγο

σήμερα, από όλες τις μέρες

αναρωτιέμαι 

πώς είναι δυνατόν

η μόνη απάντηση που βρήκα

να είναι ο θάνατος της συγχώνευσης

φτήνια

δειλία

βαρεμάρα

κι ούτε καν λίγο λογοτεχνικό ενδιαφέρον

Χάθηκε

Το γονιμότερο ωάριο

Σε απομίμηση οικογένειας

Μελέτη δειλινού

Άπνοια

Παύση

Ηρεμία

Για πάντα

Σταμάτημα χρόνου

Ζωντανή ανάμεσα σε νεκρούς

Ή κι εγώ νεκρή; 

Μιλήσαμε μετά από χρόνια για νέους servers, proxy και χρονικούς περιορισμούς 

Στάθηκα απέναντί σου και δεν ένιωσα απολύτως

τίποτα

για ό, τι συνέβη

Με κατέκλυσε τότε μια απέραντη θλίψη

για την απώλεια της απώλειας σου

και την απώλεια του συναισθήματος για 'σένα

Πόσο φοβάμαι

Όταν δεν νιώθω τίποτα

Μπορείς να με σβήσεις

από κάθε ύπαρξη

σε κάθε μορφή μου

αλλά το ξέρεις:

αν σε μια άτυχη στιγμή

βρεθούν κάμποσα δευτερόλεπτα

- ίσως και μόλις δέκα - 

κενού ή παύσης στη ζωή σου

θα σκεφτείς εμένα

εμένα

αλλά κυρίως

ό, τι εγώ συμβολίζω

Επαλήθευση πρόβλεψης

Σε βλέπω μετά από σχεδόν ένα χρόνο

Μαστουρωμένος σίγουρα

Μεθάμε

Δεν υπάρχει πια δίοδος επικοινωνίας μαζί σου

Κάθε στιγμή είσαι όλο και πιο χαμένος

αποδεικνύοντας ολοκάθαρα αυτό που μου ανέφερες

τη μέρα που λαχανιάζαμε

ανεβαίνοντας αντικανονικά την Ιπποκράτους

Ότι μου αξίζει και εμένα αγάπη

και ότι σίγουρα δε θα τη βρω σε εσένα

και ότι σίγουρα δε θα βρω εσένα 

Με το σύνηθες βαριεστημένο βλέμμα σου

Βγάζεις τα γυαλιά σου και κοιτάζεις χαμηλά

Τα καθαρίζεις αργά και πλατιγιάζεις το στόμα σου

σε έναν υποτιμητικό ήχο

Τα καθαρίζεις και

με μια λεπτή κίνηση, τα σπας στη μέση

Σα μαχαίρι και πιρούνι

Σαν όλα αυτά να ήταν κανονικά στο πρόγραμμα

Με τεμαχίζεις

με ρίχνεις στο πιάτο σου και

με καταπίνεις αφηρημένος αμάσητη

την ώρα που δουλεύεις

Τα κομμάτια μου ανοίγουν όσο περνάει η ώρα

απλώνουν

μπλαβιάζουν

μυρίζουν

ρήματα χωρίς νόημα πλέον

αφού επιτέλους βρίσκω το δρόμο 

προς το στόμα σου