Τέλος Ι

Από τότε που σταμάτησα να προσποιούμαι
έλαμψα σα μαύρη τρύπα
Συνέχεια ιδρωμένη
Παραιτημένη λόγω έλλειψης κινήτρου
Απορριμμένη και απορημένη
Πολύ ελεγκτική
Πολύ ανασφαλής
Πολύ ωραίος κώλος

Μου δόθηκε τόση
τόση τύχη
τόση χαρά

Μου λείπεις
Και δε σε αντέχω

Οικεία συναισθήματα, αυτοτιμωρητική με τη βούλα αλλά μεγάλη κότα για αυτοκαταστροφική.

Ξανά ανικανοποίητη

Έχει απομείνει ο απόηχος της ανάμνησης σου (ούτε καν η ίδια η ανάμνηση)


Το prompt στο terminal: dorian
Τα ποιήματα μου: σχεδόν όλα
Και οι ακραία ναρκισιστικές συμπεριφορές μου
Φόρος τιμής στην απώλεια σου


Δεν έμεινε σχεδόν τίποτα από εσένα
Τα πήρα όλα


Γιώργο,
Ό, τι δε μου έδωσες στην πραγματική ζωή
Στο πήρα μέσα από τη Δημιουργία μου

Δε λειτουργεί τίποτα σωστά
Δεν μου λείπει πυξίδα -
τα πράγματα είναι τρομακτικότερα:
Δεν υπάρχουν πόλοι

Στέκομαι
Αυτό απλά

Είμαι καυλωμένη
Είμαι διασκορπισμένη
Πιάνω όλοκληρο το σύμπαν
Κι όμως, δεν μπορώ να βγω
απ' το δωμάτιό μου

Κοντά VS πολύ Κοντά

Τι θα τον κάνω τον εαυτό μου τώρα;
Είναι ωραίος και πολυδιάστατος και είναι πιο ώριμος από ποτέ

Κι όμως: με το που απλώνω το χέρι
να προσφέρω ή να πάρω
Διαλύεται

Προσεύχομαι να μη με προσκαλέσει
σε αλληλεπίδραση κανείς
Δε θα αντέξω
μια ακόμα κουτσή γιαγιά στο σουπερμάρκετ να μου ξεστομίσει:
"Τι όμορφη που είσαι, ζωή να 'χεις".

Γιαγιά, πολύ δύσκολο έργο μου αναθέτεις.
Σοβαρέψου.
Έλα να σου πω για εκείνη τη φορά
που παραλίγο να πεθάνω από διάρροια -
εσύ από πέσιμο, εγώ από χέσιμο
Το πιο λυρικό δίδυμο της γειτονιάς

Με βρήκαν λιπόθυμη μέσα στον εμετό μου
Μια από τις φορές
Που ίσως σχετίστηκα ικανοποιητικά
Γιατί κανείς δεν επιχείρησε να έρθει
Πολύ κοντά μου

Γινόμουν και είμαι

Γιώργο,

μοιάζουμε πιο πολύ από όσο είχα ποτέ φανταστεί. Χρόνια τώρα αναρωτιέμαι πώς και σε αγάπησα τόσο απύθμενα. Είχα καταλήξει να το αποδίδω σε ένα κράμα εφηβείας και έλλειψης αυτοεκτίμησης. Μήπως ήμουν όμως πιο σοφή;

Μάλλον το ήξερα πάντα ότι θα καταλήξω σαν κι εσένα. Ήθελα να σ'αγκαλιάσω - ολικά εννοώ. Τώρα θέλω να αγκαλιάσω εμένα. Τόσο απαίσια ένιωθες άραγε;

Είμαι ένας νάρκισσος, Ντόριαν.

Νόμιζα ήταν μια μέθοδος να μην πεθάνω από τον πόνο. Τελικά σε πένθησα. Και νόμιζα ότι απλά πέρασε. Όπως περνάει ένα κρύωμα, έτσι κι εγώ θα ανάρρωνα από τον εαυτό μου . Προφανώς και όμως εκπλήρωσα την τάση μου. Νάρκισσος λοιπόν, μέχρι το κόκκαλο. Θέλω, θέλω να σχετιστώ. Μα είμαι κλεισμένη σε ένα τοσοδούλι δωμάτιο με καθρέφτες. Μέχρι και στο πάτωμα. Πώς καταφέρνω να χωράω τόση απαισιότητα;

Κι όμως: όλη αυτή η εμμονή μου να αγαπηθούμε Γιώργο τώρα μοιάζει μια απόπειρα να με φροντίσω.


Καλά, μπορεί και απλά να έχω αρχίσει να τρελαίνομαι. 

Δεν μπορώ
Παρά να γελάσω με την τροπή που έχει πάρει ο βίος μου.
Είμαι στη φάση άρνησης ή απέραντης αποδοχής;

Γελάω. Είναι τρομερό, γελάω.

Μωρέ Δωρούλα, δε θα μάθεις ποτέ;

Κανείς, κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει


Μετά από χρόνια
Είμαι πάλι παράλυτη στο κρεβάτι
Κάθε κίνηση και κάθε απουσία της
πονάει

Εϊμαι ακίνητη
Έχει υπερβολικό φως
και μου τελειώνει ο αέρας

"Ένας, κανένας και εκατό χιλιάδες"

Φάε! Φάε! Φάε!

Ο κόσμος σου καταρρέει
Και εσύ χτίζεις θεμέλια με ψωμάκια και τυράκια

Οι άλλοι απορούν -
Εκείνη τη μια φορά που έγινα μπλε και σχεδόν πνίγηκα
από τις σκόνες του κουραμπιέ
Σε μια προσπάθεια να μην με τσακώσει η μάνα μου

Πώς να δεις τον άλλον
παρά μόνο μέ ένα βλέμμα δυσπιστίας
για τα γελοία πράγματα που κάνει
πιο μόνο από ποτέ στην ανθρώπινη ύπαρξή του


Φρίκη. Αυτή η άλυτη μοναξιά μου προκαλεί φρίκη.
Κι η περιστασιακή άγνοια της τρόμο
Πώς με τόση σιγουριά σου υπέδειξα πώς να είσαι;
Υποφέρω με ό, τι βλέπεις και μου προκαλεί αναγούλα

Ορίστε, το είπα!

Δεν ξέρω πώς να είμαι με άλλους
Δεν ξέρω πώς (να) είμαι μαζί μου
Δεν ξέρω πόσοι άνθρωποι είμαι
Κι αν έστω ένας απ'αυτούς υπάρχει πράγματι

Did I ever see you?
Was I ever able? 

Ξύπνησα

Έχω νιώσει σαν χιλιάδες λωρίδες γκοφρέ χαρτί
Που τις μπλέκει ο άνεμος
και τις γλείφουν γάτες με την τραχιά τους γλώσσα

Έχω υπάρξει και τεράστια, λεία, χωρίς ρωγμές
Ένα πυκνό σύννεφο, ικανό να αγκαλιστεί

Ξύπνησα
Μέχρι να ξαναλιποθυμήσω πάλι
Με τη ζωή να δραπετεύει ως κάθε μορφής απέκκρισης από το σώμα μου

"Funerals were held all over the city"

Η πόλη των φοιτητικών μου χρόνων είναι τώρα ένα τεράστιο νεκροταφείο.

Πηγαίνω πού και πού και περπατώ με περίσσεια προσοχή μη και πατήσω τα κορμία, στοιβαγμένα, τόσα πολλά είναι. Άλλες φορές τα σηκώνω βέβαια, άλλα μέσα στα αίματα, άλλα μωβ και μπλαβιασμένα και τα κουνάω να κάνουν διάφορα πράγματα: να μου πουν χρόνια πολλά στις 28 Απρίλη, να περπατάνε στα τετράγωνα μικρά πλακάκια έξω από τη Γειτονιά, να μου κρατάνε παρέα γενικώς. Κολλάω τα χείλη τους με σελοτέιπ πολύ ψηλά, λες και γελούσαμε τόσο πολύ όταν ζούσαμε. Ηλίθια.

Τεράστιο, τεράστιο νεκροταφείο και βρωμάει πεθαμενίλα, όπως το εργαστήριο ανατομίας ποντικού στο πρώτο έτος.

Είμαι πράγματι νεκρή.