Θερμοσίφωνας

Παρέλειψες να μου αναφέρεις
ότι είσαι ερωτευμένος μαζί μου

Άραγε
Έτσι νιώθει ο θερμοσίφωνας
Όταν τον ξεχνάω ανοιχτό; 

Τα πράγματα όπως δεν έγιναν

Είναι ψηλός - όχι πολύ. Ίσα να σηκώνομαι στις μύτες. 

Μούσια στο περίπου, όχι και πολύ φορμαρισμένα. Δεν τον νοιάζει. Αλλά του αρέσει που μου αρέσει. 

Ζούμε στο πιο Βόρειο μέρος του κόσμου. 

Κι όμως, μαζί του ξαναβρίσκω το ενδιαφέρον για όσα πράγματα το έχω χάσει τελευταία. Το έχω χάσει γενικώς τελευταία. Το βάρος έχει γίνει πέτρα στην κοιλιά, τόσο που πρέπει να μου πέσουν τα σωθικά για να ηρεμήσω. Δεν μπορώ να πλαντάξω - θέλω πολύ. Μόνο κοιτάω το ταβάνι και φοράω αυτό το απαίσιο ύφασμα πάλι. Πάει μια βδομάδα που δεν πλύθηκα. 

Με εκείνον να με αγκαλιάζει -καθιστοί- στο κρεβάτι και τα πόδια του γύρω μου. 

Λέει ότι δεν είμαι πια μόνη μου. Λέει ότι ξέρει τι τρέχει μέσα μου. Ότι δε βρίσκω νόημα, ότι υποφέρω, ότι πονάω. Ότι θέλω να καθήσω και απλά να περιμένω. 

Εκείνον. 

Εκείνον να έρθει να μου πει πως πρέπει να βγω πια απ' το σπίτι. 

Να μου βγάλει αυτή την κίτρινη μπλούζα, που τη σιχαίνομαι. Να με πλύνει υπομονετικά. Να με βάψει. Να ακούμε Χατζηκαλέα. Να με φιλήσει με τρόπο που να καταλάβω ότι αξίζω. 

Να κλάψω, να κλάψω πολύ, να ξανανιώσω κάτι, οτιδήποτε. 

'Μια τέτοια ωραία μέρα σαν κι αυτή
Τι θα' θελες να κάνουμε οι δυο μας;'

Αν υπήρχες δηλαδή.
Και δεν ήσουν αυτό το παράξενο κράμα
Μοναξιάς, λύπης, ελπίδας, κούρασης
κούρασης
κούρασης

Όσο περπατάω γίνομαι πιο βαριά
Ψυχή και σώμα
Και η καμπούρα μου κοντεύει να ακουμπήσει τα αυτιά μου
Και τα τελευταία βήματα ως το σπίτι
διαρκούν τέσσερις αιώνες περίπου

Κάθε μέρα το ξεχνάω
Και κάθε φορά στο δεύτερο σκαλί
Το ξέρω πάλι: Θέλω να πεθάνω

Νόμισμα

Και μετά από όλα αυτά τα χρόνια

Μόλις το κατάλαβα: Ο Ντόριαν είμαι Εγώ.

Εγώ είμαι η άβυσσος και η ρηχή θάλασσα

εγώ είμαι ο βάναυσος εγώ και ο μεγαλομανής

Ο ματαιόδοξος Ντόριαν και ο κενός.

Ο φοβισμένος Ντόριαν

που τα προβλήματα και το Θάνατο τα έκρυψε στο πατάρι του
κάτω από το πιο χοντρό πανί

Εγώ είμαι.

Ο ανικανοποίητος.

Ο απελπισμένος Ντόριαν και ο βρώμικος

Ο εκμεταλλευτής. 

Εγώ είμαι ο τόσο ικανός και όμως ανίκανος

Με τα μονοδιάστατα θέλω

Και τις άγνωστες ανάγκες

Σε ικετεύω

Γύρνα σε εμένα

γιατί η λάσπη που πέφτω όταν γίνομαι Εκείνος 

δεν έχει τελειωμό

Νόμισα ότι ξέφυγα
Όμως ο Ντόριαν είναι μέσα μου και με ξεσκίζει

Όταν δε σε νιώθω,

βλέπω την ψυχή μου να γίνεται ένα νόμισμα

πεπερασμένης ποσότητας 

που το ξοδεύω σπάταλα 

και μου τελειώνει

Όταν γίνομαι ένα με Εκείνον
-βλέπεις το όνομα γίνεται βαρύτερο όσο περνάνε οι λέξεις-
όταν γίνομαι Εκείνος
η Ζωή είναι το ίδιο με το Θάνατο

Κοπτοραπτική

Ανακαλώ και αναπαράγω
-σπανίως πια βέβαια (ευτυχώς)-
Κάποια πολύ εξέχοντα κείμενα μου
Για 'σένα γραμμένα φυσικά

Σταματώ τότε ό, τι κι αν κάνω και
ψάχνω Μανιωδώς να τα διαβάσω
Μόνο για να διαπιστώσω ξανά
Ότι τα άλλαξα και τα σουλούπωσα
Όταν αποφάσισα να στα αποκαλύψω

Όπως δε σε άφησα ποτέ να δεις
Είμαι βαθιά θιγμένη από τη χαζομάρα μου
Που προτιμώ να μη με γνωρίσεις
Από το να τη γνωρίσεις

Διαπιστώνω δε ότι μεταβάλλω πάντα ειδικά την κατακλείδα
Λες και έμεινε τίποτα να καταστραφεί
Σε περίπτωση που καταλάβεις τι ήθελα να πω

"Strange as I seem, I'm getting stranger by the minute"

"Ghosts in the dark appear just after dark"

Το πρόβλημα με το είδος μας

Είναι η Πίστη

Αν μου επιτρέπεις

Τη βλέπω σαν έναν άτσαλο κωμικό

Φτιάχνουμε μια ακόμη πραγματικότητα για καθεμιά που ήδη υπάρχει

Τότε πέφτουμε με φόρα πάνω σε κάθε λεπίδα που θα εμφανιστεί στο διάβα μας

Ώστε να γίνουμε τόσα κομμάτια όσες και οι παραλληλίες που χτίσαμε

Προσμένουμε το αεράκι μετά να μας μοιράσει μεταξύ τους

Και μη φανταστείς πως το βρίσκω θλιβερό αυτό!

Όχι.

Στην πίστη με σκοτώνει

Πόση ικανότητα για άρνηση έχουμε

Να αγκαλιάσουμε αυτό που συμβαίνει κάθε στιγμή

Παρά μεταβαίνουμε συνεχώς στο αποκύημα της Φαντασίας μας

Μόνο για να ανακαλύψουμε ότι δεν είναι Εκεί

Το πρόβλημα με την πίστη είναι ότι δεν υπάρχει αυτό το όλο υποσχέσεις "Εκεί" της

Αλλά είμαι φανερώς ανεπαρκής -ή άπληστη-

 Για να τα αποδεχθώ όλα αυτά.

I really do have love to give

Εκείνη η ταινία, ονόματι Magnolia, που κλείνει με τα λόγια: 

"I know I did a stupid thing. So stupid! Getting braces. I thought... I thought he would love me. Getting... braces! And for what? For something I don't even... I don't know where to put things, you know? I really do have love to give! I just don't know where to put it! "

Η ανικανότητα προσανατολισμού στον πολυδιάστατο χώρο της αλληλεπίδρασης.

Ή η διαφορά των διαστάσεων που υπάρχει ο καθένας;

Αν είμαι παγιδευμένος σε ένα περιβάλλον λιγότερων διαστάσεων...

Τότε πώς;

Μόνο, εμπειρικά, βιώνω ότι είναι αδύνατον.

Συνέπειες

Ζήσατε μια ζωή μαζί
Και εγώ δεν είχα δικαίωμα σε τίποτα
Γιατί η αποχή από τη διεκδίκηση
Είναι η αιτία της ουδετερότητας
Και αυτή είναι με τη σειρά της
Το βήμα πριν την απάθεια


Ακόμη κι αν όλα έγιναν

Χάριν ευγενείας

Και όσο περνάνε τα χρόνια
Και το παρόν σου απομακρύνεται από το τάδε γεγονός
Δεν έχεις πια το κουράγιο
Να γυρίσεις πίσω και να ρωτήσεις 'γιατι'
Να απορήσεις 'πού έφταιξα'
Και να διεκδικήσεις μια λύση

Έρχεται απλά ο καιρός
Που η επιθυμία σου για αποστασιοποίηση με σκοπό  την επανεξέταση
Διασκορπίζεται
Και δε ζητάς πια μανιωδώς τις απαντήσεις σου

Μαθαίνεις να μαζεύεις τα γιατί σου
Και να προχωράς

I' m not happy

And I'm happy with that

I guess