The difference

Uproot my wings, my love

Let my feet bleed from the top of my oblivion

I will let you down

And if you trust me I will

-I promise -

I will let you down again

And that's what compromised people call love

But I'm not one of them, dear

I'm just something beyond your 

pure

shallow

indifferent

imagination

And that's called 

"A thinking man"

Dorian - inspired by Gleb Kolyadin's music as poloniumcubes (Track 01072012)

Hello Dorian
Yes, it's been a while
I remember
I remember once
when we were together
down at that music studio
and i was about to leave
And
And you looked at the door
And I looked at you
There was light coming in
And right into your eyes
I remember that little moment
When I saw your deep-blue eyes
and saw no pupil
You were so scary and beautiful my Dorian
Always so beautiful
I remember your eyelashes
So long and shy, looking down
They were white, my love
Completely white
Just as the smell of your skin
And The opposite color of you soul, of course
They were so elegant, almost unreal
Unique, for sure
An external part of your eccentric Ego
I felt like looking at the oblivion itself that very moment
And I am sure you knew
I am sure you understood that
That was the moment when I really
When I was lost into you for real
With no hope to come back
Look at me Dorian
Almost drown in your darkness that throw me away
I lost respect for my feelings a long time ago
And I lost faith you would fall in love with me someday
It is so scary, Dorian
All I m left with in the end...
Are some stupid, insignificant memories.
You don't even know what you've really done to me

I' m so scared Dorian
I'm so alone
All those letters I never sent you
Just because I live so far away now
Had only
Had only this single line

"I feel nothing, Dorian"

Αν συνηθίζω στην απάθεια
Βιώνω πώς είναι να μη νιώθεις τίποτα
Κι αν είμαι μόνος
Αυτόματα απέχω μισή πραγματικότητα από το αντιδιαμετρικό μου γεγονός

Και όταν σε θυμάμαι να κρύβεσαι πίσω από κατάξανθα μαλλιά
Και άμυνες μιας ανεξάρτητης δειλίας
Θα θυμάμαι τον τρόπο ακρβώς
-ή περίπου, δεν ξέρω-
που σημείωνα βιαστικά στο τετράδιο μου
φεύγοντας
μέσα στην υγρασία των δρόμων
διώχνοντας όπως-όπως τις μπούκλες προς τη φορά του αέρα
το εξής:

"Αν κινούμαστε σε δύο κάθετες ευθείες
Το περισσότερο σώμα θα το περνούμε χώρια"

Και το σημείωσα με μεγάλα γράμματα αυτό,
Γιατί δεν έπρεπε να το ξεχάσω

Και το ψιθυρίζω πλέον
Πάντα προς τη φορά του αέρα

-"Πώς νιώθεις να αντλείς τόση ψυχή από τις Μούσες σου;"
-"Αηδία, πρωτίστως. Θα αναρωτιέσαι πώς, όλη η σύνθεση, όλη η δημιουργία, η εικόνα, η ομορφιά, οι μυρωδιές, όλα πλασμένα ιδανικά -κατά το δικό μου εγώ- και  ο άνθρωπος μένει τόσο κενός και άδειος."
-"Του ρουφάς το Είναι, αυτό κάνεις, πώς να μείνει ίδια η αλήθεια; Ο εγωισμός σου πάνω από όλα."
-"Προσπαθώ να τους κρατήσω μέσα μου τόσο απεγνωσμένα, η απομάκρυνση είναι η κινητήριος δύναμη μου. Ο εγωκεντρισμός μου δεν μπορεί να συνηθίσει στην ιδέα. Και εκείνοι άλλωστε είναι κομμένοι και ραμμένοι για μένα, το ξέρω, το νιώθω. Το ένιωσαν κι εκείνοι"

-"Δεν υπάρχει,
  τίποτα δεν υπάρχει
  γιατί τίποτα δεν έμεινε.

  Οι άνθρωποι αλλάζουν κι εσύ σα θύμα τους βοήθησες καλά σ'αυτό"
-"Πόσο μόνη θα μείνω τώρα;"
-"Πολύ και κάθε φορά θα εντείνεται περισσότερο. Η επόμενη φορά θα 'ναι αδιάφορη κι η αμέσως ακόλουθη βασανιστική, σα να σε σέρνει από τα μαλλιά η λήθη"
-"Πόσο να κυλιστεί ένας άνθρωπος ως τη λύτρωση; Κουράστηκα να ανακαλώ και κάθε μέρα γίνεται πιο ακαριαίο και πιο δύσκολο μαζί"
-"Μην ξεχνάς. Μα ν'αναπολείς λιγότερο"
-"Τότε θα μείνω μόνη μου πολύ."
-"Είσαι ήδη μόνη. Μάλιστα πιο πολύ από όσο φαντάζεσαι. Χώνεψε το πια. Δε βλέπεις;"

"You couldn't feel anything and you don't want to either" (?)

Πρέπει να επιστρέψω στο νεκρό μου καλό

Αν στο ελάχιστο πιστεύω στην κάποτε υπαρκτή συμμετρία των φράσεων

Για μια ακόμη φορά πρέπει να το σκοτώσω

Με βία και παντελή έλλειψη αίσθησης

Ας επιλέξω το εύκολο για μια φορά, σωστά;

Άτρωτος, με την αλήθεια στα σωθικά, είμαι από το έσω μου ευάλωτος.

Σωστά;

Διαφώνησε!

Διάψευσε με σε παρακαλώ

Γιατί δεν το αντέχω

Καθόλου δεν το αντέχω

Προσωπική Αλήθεια

Αν δεν είμαι εδώ

~

Το Kενό

Δεν το μπορώ το κενό

Μόνο να πέφτω Μέσα του

 ~

Σαδισμός.

Ακούγεται μια αρκετά κομψή λέξη.
Είναι λίγη για να περιγράψει την αρρώστια της ψυχής σου.
Είναι ελάχιστη για να δώσει τον τρόπο και το σθένος που θέλω να σε τσαλαπατήσω με την πρώτη ευκαιρία που θα μου δοθεί.
Είναι άχρηστη για έναν άνθρωπο ψυχρό σαν εσένα.

Μίσος, έχω τόσο μίσος, με πασπαλισμένη αγανάκτηση που μυρίζει κανέλλα και ξύδι.

Κι εγώ το βαφτίζω ευλαβικά
και του δίνω το όνομα του Έρωτα
Γιατί πολύ φοβάμαι την Οργή μου

Η διαστροφή με το να αγγίζεις τις Μούσες σου

Είναι πως εν τέλει επιθυμείς να πραγματοποίησεις τα όνειρα σου.

   

Όλη η συγγραφή τότε γίνεται

πιο άρρωστη

κι από 'μένα τον ίδιο.

    

Γίνεται

πιο

Αληθινή.

Θέλω το πρώτο σου φιλί να'ναι σε ένα σκοτεινό μπαρ στα Εξάρχεια.
Με πολύ καπνό, τόσο ώστε να δυσανασχετώ πάλι.
Δε θα το προκαλέσω. Ξέρεις, να'ναι απ'αυτά τα πράγματα που απλά κάπως συμβαίνουν.
Θέλω να μυρίζουμε ποτό και περιέργεια.

Το χρώμα που θα επικρατεί θα 'ναι εκείνο το βρωμισμένο ροζ, με πράσινα φύκια σπασμένα στους τοίχους.Οι λέξεις που θα κυλούν δε θα ξεχωρίζουν, φωνές και βρισιές από τις διπλανές παρέες.

Τραχιά πράματα.

Δύσκολοι άνθρωποι.

Δε θα γνωρίζουμε κανέναν.


Θέλω να νιώσουμε όπως στις ταινίες, προστατευμένοι όσο κρατιόματε.
Και ας μας έκλεψαν τα κινητά και τις ταυτότητες.Καλύτερα να μην τα έχουμε μαζί μας εκείνο το βράδυ.
Πρέπει να είναι βράδυ, σωστά;
Καλύτερα να μην ξέρουν ποιοι είμαστε, να το ξεχάσουμε και εμείς οι ίδιοι μια φορά. Εκείνη τη νύχτα να μάθουμε τι είμαστε, το προτιμώ.

Δε θα μ'αγκαλιάσεις, γιατί υποθέτεις πόσο πολύ μ'αρέσει. Κι εγώ για μια φορα δε θα το ζητιανέψω γιατί θυμάμαι πόσο λάθος είναι.
Δεν πρέπει να θυμάμαι! Εκείνη η στιγμή θα'ναι απειροελάχιστη μέσα στο χρόνο κι ας κρατήσει πολύ για τους ανθρώπους. Σχετικό είναι.

Θα μου φωνάξεις δυο κουβέντες στ αυτί και θα μου φανούνε ψίθυρος. Ίσως από κάποιο κομμάτι που σ'έκανε ν'ανατριχιάσεις, τότε στο Μάλαμα, ίσως δυο νότες από μια αγαπημένη μου μελωδία που ποτέ σου δεν άκουσες ολόκληρη."Μάλλον δε θα πρόλαβες ακόμα" θα σκεφτώ εγώ. Είναι ωραίο να'σαι τυφλός καμιά φορά. Εντείνονται περισσότερο οι άλλες αισθήσεις.

Κι ας μην είμαστε στα Εξάρχεια.
Κι ας είναι όλα πιο πραγματικά απ'όσο θα'θελα.
Κι ας κλαίω μέσα μου, με την ταυτότητα ακόμα στο πορτοφόλι μου.

"Death is the road to Awe"

Δεν ξέρω πώς τελειώνει. Δεν ξέρω τη λύση. Χειρότερα, δεν ξέρω πού να ψάξω να τη βρω.
Γιατί μου το κάνεις αυτό;

Θα ανθίσουμε. Γεννηθέντες από τη σήψη και τη λήθη θα ανθίσουμε ξανά, Ακόλουθέ μου. Κράτησε αυτό το δαχτυλίδι και όταν θα σβήνεις θυμήσου ετούτο: Πρέπει να επιστρέψεις. Έχεις δώσει υπόσχεση σε εμένα και το βασίλειο του Φωτός πως θα τα καταφέρεις. Θα τα καταφέρουμε.

Βασίλισσα μου.
Όλα τα χρόνια ψάχνω το δρόμο. Ήμουν αποφασισμένος να πεθάνω γι'αυτό τον-ιερό- Σκοπό. Και κάπου παράπεσε το θάρρος, στη γλύκα του πρωινού πάλευκου φωτός, κάπου χάθηκε ο εαυτός μου. Και θέλω να ζήσω.

Υπάρχει ένα Μυστικό, Πάρη, ένα μεγάλο μυστικό. Θα με ακολουθήσεις;

Ως το θάνατο;

Πιο πέρα από το Θάνατο, Πάρη; Πέρα από εκείνον, υπάρχει το Τρίγωνο της Αλήθειας. Αν σταθείς πολύ προσεκτικά το πρώτο βράδυ του χιονιού θα το δεις μέσα από την ασπίδα σου. Εκεί ανάμεσα, στην τομή, κρύβεται αυτό που αποζητάς, κρύβεται Ζωή. Κάποιος την έκρυψε εκεί για Μας. Πρέπει να τη βρεις και να βυζάξεις το Γάλα Της. Όταν το κάνεις αυτό θα γυρίσεις στη χώρα που σε γέννησε και θα μου το δώσεις από τα χείλη σου. Θα ανθίσουμε και θα πονάμε φρικτά. Μη φοβηθείς τον Πόνο. Το βλέπεις;

Θα αναλειφθούμε πιο πάνω από τους ουρανούς τότε. Πιο μακριά από το άστρο του Τέλους, κάθε Σκιά θα χαθεί.

 Ο θάνατος δεν είναι στις επιλογές.

Φτάσαμε.

Μη φωνάξεις όταν το δεις. Ξέρω, γιατί το έχω ξαναζήσει. Φόρεσε το δαχτυλίδι Σου. Είμαστε Ένα τώρα. Τυλίξου στις φλόγες.

Ο θάνατος ειναι Η επιλογή.

Δώσε μου το χέρι σου.

Μαζί θα ζήσουμε για Πάντα.

Ο Θάνατος είναι ο δρόμος προς το δέος.

Ο Θάνατος είναι ο δρόμος προς τη λύτρωση.

http://www.youtube.com/watch?v=4XZkLmomNgA