Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

Αν συνηθίζω στην απάθεια
Βιώνω πώς είναι να μη νιώθεις τίποτα
Κι αν είμαι μόνος
Αυτόματα απέχω μισή πραγματικότητα από το αντιδιαμετρικό μου γεγονός

Και όταν σε θυμάμαι να κρύβεσαι πίσω από κατάξανθα μαλλιά
Και άμυνες μιας ανεξάρτητης δειλίας
Θα θυμάμαι τον τρόπο ακρβώς
-ή περίπου, δεν ξέρω-
που σημείωνα βιαστικά στο τετράδιο μου
φεύγοντας
μέσα στην υγρασία των δρόμων
διώχνοντας όπως-όπως τις μπούκλες προς τη φορά του αέρα
το εξής:

"Αν κινούμαστε σε δύο κάθετες ευθείες
Το περισσότερο σώμα θα το περνούμε χώρια"

Και το σημείωσα με μεγάλα γράμματα αυτό,
Γιατί δεν έπρεπε να το ξεχάσω

Και το ψιθυρίζω πλέον
Πάντα προς τη φορά του αέρα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου