Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Κοπτοραπτική

Ανακαλώ και αναπαράγω
-σπανίως πια βέβαια (ευτυχώς)-
Κάποια πολύ εξέχοντα κείμενα μου
Για 'σένα γραμμένα φυσικά

Σταματώ τότε ό, τι κι αν κάνω και
ψάχνω Μανιωδώς να τα διαβάσω
Μόνο για να διαπιστώσω ξανά
Ότι τα άλλαξα και τα σουλούπωσα
Όταν αποφάσισα να στα αποκαλύψω

Όπως δε σε άφησα ποτέ να δεις
Είμαι βαθιά θιγμένη από τη χαζομάρα μου
Που προτιμώ να μη με γνωρίσεις
Από το να τη γνωρίσεις

Διαπιστώνω δε ότι μεταβάλλω πάντα ειδικά την κατακλείδα
Λες και έμεινε τίποτα να καταστραφεί
Σε περίπτωση που καταλάβεις τι ήθελα να πω

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

"Strange as I seem, I'm getting stranger by the minute"

"Ghosts in the dark appear just after dark"

Το πρόβλημα με το είδος μας
Είναι η Πίστη
Αν μου επιτρέπεις
Τη βλέπω σαν έναν άτσαλο κωμικό
Φτιάχνουμε μια ακόμη πραγματικότητα για καθεμιά που ήδη υπάρχει
Τότε πέφτουμε με φόρα πάνω σε κάθε λεπίδα που θα εμφανιστεί στο διάβα μας
Ώστε να γίνουμε τόσα κομμάτια όσες και οι παραλληλίες που χτίσαμε
Προσμένουμε το αεράκι μετά να μας μοιράσει μεταξύ τους

Και μη φανταστείς πως το βρίσκω θλιβερό αυτό!

Όχι.

Στην πίστη με σκοτώνει
Πόση ικανότητα για άρνηση έχουμε
Να αγκαλιάσουμε αυτό που συμβαίνει κάθε στιγμή
Παρά μεταβαίνουμε συνεχώς στο αποκύημα της Φαντασίας μας
Μόνο για να ανακαλύψουμε ότι δεν είναι Εκεί

Το πρόβλημα με την πίστη είναι ότι δεν υπάρχει αυτό το όλο υποσχέσεις "Εκεί" της
Αλλά είμαι φανερώς ανεπαρκής -ή άπληστη-
 Για να τα αποδεχθώ όλα αυτά.

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015

I really do have love to give

Εκείνη η ταινία, ονόματι Magnolia, που κλείνει με τα λόγια: 

"I know I did a stupid thing. So stupid! Getting braces. I thought... I thought he would love me. Getting... braces! And for what? For something I don't even... I don't know where to put things, you know? I really do have love to give! I just don't know where to put it! "

Η ανικανότητα προσανατολισμού στον πολυδιάστατο χώρο της αλληλεπίδρασης.
Ή η διαφορά των διαστάσεων που υπάρχει ο καθένας;
Αν είμαι παγιδευμένος σε ένα περιβάλλον λιγότερων διαστάσεων...
Τότε πώς;
Μόνο, εμπειρικά, βιώνω ότι είναι αδύνατον.

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

Συνέπειες

Ζήσατε μια ζωή μαζί
Και εγώ δεν είχα δικαίωμα σε τίποτα
Γιατί η αποχή από τη διεκδίκηση
Είναι η αιτία της ουδετερότητας
Και αυτή είναι με τη σειρά της
Το βήμα πριν την απάθεια


Ακόμη κι αν όλα έγιναν

Χάριν ευγενείας

Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2015

Και όσο περνάνε τα χρόνια
Και το παρόν σου απομακρύνεται από το τάδε γεγονός
Δεν έχεις πια το κουράγιο
Να γυρίσεις πίσω και να ρωτήσεις 'γιατι'
Να απορήσεις 'πού έφταιξα'
Και να διεκδικήσεις μια λύση

Έρχεται απλά ο καιρός
Που η επιθυμία σου για αποστασιοποίηση με σκοπό  την επανεξέταση
Διασκορπίζεται
Και δε ζητάς πια μανιωδώς τις απαντήσεις σου

Μαθαίνεις να μαζεύεις τα γιατί σου
Και να προχωράς

Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2014

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

But the freaks, who suspect they could never love anyone.

Πως δεν είμαστε πια οι ίδιοι
Πως ακόμα και η μυρωδιά σου άλλαξε
Έγινε τώρα πιο ανάλαφρη κι ελκυστική
Και λιγότερο ανθρώπινη

Πως τα μάτια σου που μ'είχαν τόσο ανατριχιάσει
Τώρα έχουν απλά το όμορφο πράσινό τους
Πως τα χέρια σου δεν αγκαλιάζουν πια τα τσιγάρα
Αλλ'απλά τα κρατούν να μην πέσουν
Χάριν της Φυσικής του να καπνίζεις

Πως γελάς και τα δόντια σου πια μου θυμίζουν κάποιον άλλον
Και το κενό μετά το κόμμα εξακολουθώ να το αφήνω
Αλλ'ασυναίσθητα πια

Πως θα γελάσω πολύ εκείνο το βράδυ
Και δε θα εννοώ τίποτα από όσα θα πω
Γιατί είμαι όλο και περισσότερο απών
Από τα πάντα όσα κάνω

Πώς απορώ αν όλα τότε ήταν στο μυαλό μου
Αν είμαι τόσο τρελός τελικά
Αν είσαι ένας άνρθωπος κοινός και βαρετός
Αδιάφορος-σαν όλους τους άλλους-

Αν τελικά οι οπτασίες μου
Είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να μ'αγγίξει

Αν ο έρωτας δεν είναι τίποτα
Παρά το ανάπτυγμα ενός μπερδέματος της απουσίας.

https://www.youtube.com/watch?v=4c48vs4lwgc

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

Ντόριαν.

Υπάρχουν πολλές στιγμές που τρέφω την ψευδαίσθηση
Ότι θα επιστρέψεις ο ίδιος ακούραστος άνθρωπος
Να μου προσφέρεις όλον τον έρωτα που μου υποσχέθηκες
Και που-δικαιωματικά πια-μου ανήκει.

Υπάρχουν στιγμές που πιστεύω
Πώς θα πάψω να 'μαι κάποτε αυτός ο άνθρωπος
Με πέντε αισθήσεις ανοιχτές
Κι όμως τόσο αναίσθητος

Υπάρχει κατάσταση που θέλω να σε βρω
Και να σου βάλω φωτιά
Ν'ανάψω και για μένα μια
Και να καώ μαζί σου


Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

Της φώναζα από μακριά να μην τρέχει για λίγο, να την προλάβω
Αυτή αναμαλλιασμένη, σίγουρα δε μ'άκουγε
Πέταξε μπροστά μου μια αράδα άντερα
Τα πιο βρωμερά της ιστορίας, στην αλήθεια μου
Και μ' υποχρέωσε να τα τσαλαπατήσω
φωνάζοντας ταυτόχρονα λέξεις μίσους και ηδονής
Μετά με τύλιξε μέσα τους σφιχτά
"Για να μυρίζουν ωραία", δήθεν

Και μ'άφησε να κουτρουβαλήσω την πλαγιά
ίσαμε το σπίτι μας
Κι από τα λίγα μαλλιά μου τα ακάλυπτα
Μ'ανάγκασε να δω κατάματα το ξεκοιλιασμένο της παιδί
"Κοίτα τι μ'έβαλες να κάνω, το μίζερο Θεό σου ανάθεμα"
Έσκυψα πάνω του
Κι η μυρωδια του θύμιζε ακριβώς εμένα

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

And I'm losing my ability to feel, Dorian

Am I growing older
Or am I growing colder?

I FEEL NOTHING