Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015

I really do have love to give

Εκείνη η ταινία, ονόματι Magnolia, που κλείνει με τα λόγια: 

"I know I did a stupid thing. So stupid! Getting braces. I thought... I thought he would love me. Getting... braces! And for what? For something I don't even... I don't know where to put things, you know? I really do have love to give! I just don't know where to put it! "

Η ανικανότητα προσανατολισμού στον πολυδιάστατο χώρο της αλληλεπίδρασης.
Ή η διαφορά των διαστάσεων που υπάρχει ο καθένας;
Αν είμαι παγιδευμένος σε ένα περιβάλλον λιγότερων διαστάσεων...
Τότε πώς;
Μόνο, εμπειρικά, βιώνω ότι είναι αδύνατον.

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

Συνέπειες

Ζήσατε μια ζωή μαζί
Και εγώ δεν είχα δικαίωμα σε τίποτα
Γιατί η αποχή από τη διεκδίκηση
Είναι η αιτία της ουδετερότητας
Και αυτή είναι με τη σειρά της
Το βήμα πριν την απάθεια


Ακόμη κι αν όλα έγιναν

Χάριν ευγενείας

Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2015

Και όσο περνάνε τα χρόνια
Και το παρόν σου απομακρύνεται από το τάδε γεγονός
Δεν έχεις πια το κουράγιο
Να γυρίσεις πίσω και να ρωτήσεις 'γιατι'
Να απορήσεις 'πού έφταιξα'
Και να διεκδικήσεις μια λύση

Έρχεται απλά ο καιρός
Που η επιθυμία σου για αποστασιοποίηση με σκοπό  την επανεξέταση
Διασκορπίζεται
Και δε ζητάς πια μανιωδώς τις απαντήσεις σου

Μαθαίνεις να μαζεύεις τα γιατί σου
Και να προχωράς

Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2014

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

But the freaks, who suspect they could never love anyone.

Πως δεν είμαστε πια οι ίδιοι
Πως ακόμα και η μυρωδιά σου άλλαξε
Έγινε τώρα πιο ανάλαφρη κι ελκυστική
Και λιγότερο ανθρώπινη

Πως τα μάτια σου που μ'είχαν τόσο ανατριχιάσει
Τώρα έχουν απλά το όμορφο πράσινό τους
Πως τα χέρια σου δεν αγκαλιάζουν πια τα τσιγάρα
Αλλ'απλά τα κρατούν να μην πέσουν
Χάριν της Φυσικής του να καπνίζεις

Πως γελάς και τα δόντια σου πια μου θυμίζουν κάποιον άλλον
Και το κενό μετά το κόμμα εξακολουθώ να το αφήνω
Αλλ'ασυναίσθητα πια

Πως θα γελάσω πολύ εκείνο το βράδυ
Και δε θα εννοώ τίποτα από όσα θα πω
Γιατί είμαι όλο και περισσότερο απών
Από τα πάντα όσα κάνω

Πώς απορώ αν όλα τότε ήταν στο μυαλό μου
Αν είμαι τόσο τρελός τελικά
Αν είσαι ένας άνρθωπος κοινός και βαρετός
Αδιάφορος-σαν όλους τους άλλους-

Αν τελικά οι οπτασίες μου
Είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να μ'αγγίξει

Αν ο έρωτας δεν είναι τίποτα
Παρά το ανάπτυγμα ενός μπερδέματος της απουσίας.

https://www.youtube.com/watch?v=4c48vs4lwgc

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

Ντόριαν.

Υπάρχουν πολλές στιγμές που τρέφω την ψευδαίσθηση
Ότι θα επιστρέψεις ο ίδιος ακούραστος άνθρωπος
Να μου προσφέρεις όλον τον έρωτα που μου υποσχέθηκες
Και που-δικαιωματικά πια-μου ανήκει.

Υπάρχουν στιγμές που πιστεύω
Πώς θα πάψω να 'μαι κάποτε αυτός ο άνθρωπος
Με πέντε αισθήσεις ανοιχτές
Κι όμως τόσο αναίσθητος

Υπάρχει κατάσταση που θέλω να σε βρω
Και να σου βάλω φωτιά
Ν'ανάψω και για μένα μια
Και να καώ μαζί σου


Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

Της φώναζα από μακριά να μην τρέχει για λίγο, να την προλάβω
Αυτή αναμαλλιασμένη, σίγουρα δε μ'άκουγε
Πέταξε μπροστά μου μια αράδα άντερα
Τα πιο βρωμερά της ιστορίας, στην αλήθεια μου
Και μ' υποχρέωσε να τα τσαλαπατήσω
φωνάζοντας ταυτόχρονα λέξεις μίσους και ηδονής
Μετά με τύλιξε μέσα τους σφιχτά
"Για να μυρίζουν ωραία", δήθεν

Και μ'άφησε να κουτρουβαλήσω την πλαγιά
ίσαμε το σπίτι μας
Κι από τα λίγα μαλλιά μου τα ακάλυπτα
Μ'ανάγκασε να δω κατάματα το ξεκοιλιασμένο της παιδί
"Κοίτα τι μ'έβαλες να κάνω, το μίζερο Θεό σου ανάθεμα"
Έσκυψα πάνω του
Κι η μυρωδια του θύμιζε ακριβώς εμένα

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

And I'm losing my ability to feel, Dorian

Am I growing older
Or am I growing colder?

I FEEL NOTHING

Παρασκευή, 20 Ιουνίου 2014

The difference

Uproot my wings, my love
Let my feet bleed from the top of my oblivion
I will let you down
And if you trust me I will
-I promise -
I will let you down again

And that's what compromised people call love
But I'm not one of them, dear

I'm just something beyond your 
pure
shallow
indifferent
imagination

And that's called 
"A thinking man"

Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

Dorian - inspired by Gleb Kolyadin's music as poloniumcubes (Track 01072012)

Hello Dorian
Yes, it's been a while
I remember
I remember once
when we were together
down at that music studio
and i was about to leave
And
And you looked at the door
And I looked at you
There was light coming in
And right into your eyes
I remember that little moment
When I saw your deep-blue eyes
and saw no pupil
You were so scary and beautiful my Dorian
Always so beautiful
I remember your eyelashes
So long and shy, looking down
They were white, my love
Completely white
Just as the smell of your skin
And The opposite color of you soul, of course
They were so elegant, almost unreal
Unique, for sure
An external part of your eccentric Ego
I felt like looking at the oblivion itself that very moment
And I am sure you knew
I am sure you understood that
That was the moment when I really
When I was lost into you for real
With no hope to come back
Look at me Dorian
Almost drown in your darkness that throw me away
I lost respect for my feelings a long time ago
And I lost faith you would fall in love with me someday
It is so scary, Dorian
All I m left with in the end...
Are some stupid, insignificant memories.
You don't even know what you've really done to me

I' m so scared Dorian
I'm so alone
All those letters I never sent you
Just because I live so far away now
Had only
Had only this single line

"I feel nothing, Dorian"